En wat als ze het nu eens dóen…?

Lef doet leven

We willen graag mensen die mede-eigenaarschap nemen voor datgene waar de organisatie voor staat. Toch? Wie kan het daarmee oneens zijn? Mensen zullen echter alleen eigenaarschap nemen als de wil en durf er is kiezels (1) - Version 2om verantwoordelijkheid te nemen. Maar durft een leidinggevende verantwoordelijkheid te nemen voor een organisatie waarin medewerkers hun verantwoordelijkheid echt gaan nemen? Wil je echt dat er 100% betrokkenheid is? Wie durft verantwoordelijkheid te nemen voor wat er gebeurt als mensen vanuit echte betrokkenheid mee gaan praten? Mee gaan doen? Het oneens zijn? Reageren? Soms ook ageren juist omdat het er voor hen ook werkelijk toe doet? Wat als ‘ze’ die verantwoordelijkheid echt gaan nemen? Is het dan nog zo wenselijk en leuk? Het antwoord is even simpel als waar: JA, dan wordt het pas echt leuk! Maar heb jij het lef als leidinggevende om daar echt verantwoordelijkheid voor te nemen en: hoe doe je dat dan?